ตอนที่ผมเขียนข้อความนี้ ผมกำลังพาทั้งครอบครัวรวมถึงผู้สูงอายุรวม 6 คน มาเที่ยวที่เกาะมุก ทางตอนใต้ของประเทศไทย
ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงโรงแรม มองดูเด็กๆ ลงไปเล่นน้ำและจับปูกันอยู่ที่ชายหาด
นี่เป็นปีที่ 4 แล้วที่ผมไม่ต้องไปทำงาน
ขอเริ่มด้วยการตัดสินใจที่หลายคนอาจจะไม่เห็นด้วย: อิสรภาพทางการเงินที่แท้จริงของผม ไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงที่ผมทำเงินได้มากที่สุด แต่เกิดขึ้นหลังจากที่ผมเลิกทำงานต่างหาก
คุณอาจจะบอกว่า ก็แหงล่ะสิ เพราะมีเงินแล้วถึงกล้าเลิกทำงาน
มันสลับกันครับ เป็นเพราะผมหยุดต่างหาก ถึงเริ่มได้พบกับอิสรภาพที่แท้จริง
หนึ่ง
เส้นทางที่คนส่วนใหญ่คิดไว้คือ: หาเงินให้ได้เยอะๆ → เก็บเงินให้พอ → ถึงจะมีอิสรภาพทางการเงิน
ความสามารถในการหาเงินนั้นสำคัญแน่นอน ผมไม่เคยปฏิเสธเรื่องนี้ แต่จำนวนเงินที่หาได้กับอิสรภาพทางการเงินนั้นมีความเกี่ยวข้องกัน แต่ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเบ็ดเสร็จ หลายๆ ครั้งมันกลับเป็นอุปสรรคด้วยซ้ำ
ลองคิดดูนะ ยิ่งคุณทำเงินให้บริษัทได้มากเท่าไหร่ มันบ่งบอกถึงอะไร? มันหมายความว่าคุณยิ่งมีความสำคัญในระบบนี้มากขึ้น และตำแหน่งก็ยิ่งสูงขึ้น
พอตำแหน่งยิ่งสูง เรื่องที่ต้องให้ปวดหัวก็ยิ่งเยอะตาม
จะหาลูกค้าเพิ่มยังไง จะดันยอดทีมให้สูงขึ้นได้ยังไง จะจัดการปัญหาจุกจิกของลูกน้องยังไง ประชุมแล้วประชุมเล่า ทั้งสมาธิ การตัดสินใจ และช่วงเวลาที่สมองแล่นที่สุดในแต่ละวันของคุณ ถูกทุ่มลงไปกับเรื่องพวกนี้หมดเลย
แล้วคุณจะเอาอะไรไปสร้างระบบ Cash Flow ของตัวเองล่ะ?
พูดกันตรงๆ อิสรภาพทางการเงินไม่ได้สร้างขึ้นมาจากกองเงิน แต่มันคือการที่คุณต้องยอมเสียสละเวลาและความคิด เพื่อค่อยๆ สร้างระบบขึ้นมา เงินเป็นแค่ตัววัตถุดิบ แต่ระบบต่างหากคือตัวสินค้า
ตัวผมเองนี่แหละคือตัวอย่างชั้นดีของความผิดพลาดที่ผ่านมา
ตอนผมอยู่มหาวิทยาลัย...